GŁOS EUROPOSŁÓW

Głosowanie: Proces boloński, Paragraf 2/3, 13 marca 2012.

W 1999 roku ministrowie edukacji z krajów Unii Europejskiej spotkali się w Bolonii (Włochy), aby omówić sposoby promowania mobilności studentów (np. studiowanie zagranicą) oraz podnoszenia poziom edukacji wyższej, poprzez stworzenie Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wyższego. Celem ministrów było także utworzenie systemu, w którym stopnie naukowe byłyby porównywalne i tym samym uznawane w pozostałych krajach. Europejski System Transferu Punktów (ECTS) oraz wspólne standardy zapewniania jakości były w samym centrum tego, co obecnie znamy pod nazwą procesu bolońskiego.  

Zgodnie z prawem UE edukacja stanowi wyłączny obszar działania państw członkowskich,
w który Unia Europejska nie może ingerować. Tym samym udział w procesie bolońskim jest dobrowolny, co skutkuje brakiem podejmowania decyzji prawnie wiążących. Mimo to, ministrowie edukacji państw członkowskich spotykają się regularnie, w celu oceniania postępów procesu oraz wymiany najlepszych praktyk.

Ostatnie duże spotkanie miało miejsce w Bukareszcie (Rumunia), gdzie ministrowie podjęli decyzję o kolejnych działaniach. W związku z tym, że proces boloński nie spełnia wszystkich oczekiwań, Parlament Europejski przyjął rezolucję, w której wezwał instytucje UE i państwa członkowskie do wspólnych działań. Europosłowie wezwali do zharmonizowania standardów akademickich w taki sposób, aby normy krajowe przekształciły się w ujednolicony standard europejski.

Głosowanie: Wspólny projekt rezolucji – Przygotowania do posiedzenia Rady Europejskiej (27-28 czerwca) – europejskie działania na rzecz walki z bezrobociem wśród osób młodych, Paragraf 22/2, 12 czerwca 2013.

Trwający od kilku lat kryzys gospodarczy doprowadził do wysokiego bezrobocia w Unii Europejskiej, szczególnie wśród ludzi młodych. Osiągnęło ono niespotykany dotąd poziomi prawdopodobnie nadal będzie wzrastać.

W związku z tym, posłowie do Parlamentu Europejskiego zwrócili się do Rady Unii Europejskiej oraz Komisji o usprawnienie ich wysiłków na rzecz zwalczania tego problemu. Podkreślono również, że najbardziej skutecznym narzędziem do walki z bezrobociem wśród młodzieży jest trwały wzrost gospodarczy oraz wprowadzenie długofalowych reform, szczególnie w systemach edukacji państw członkowskich.

Europosłowie z zadowoleniem przyjęli także uzgodniony przez Radę system gwarancji na rzecz młodzieży. Program ten zakłada, że bezrobotni obywatele Unii w wieku do 25 lat oraz absolwenci poniżej 30 roku życia otrzymają propozycję pracy lub ofertę programu szkoleniowego.

W projekcie rezolucji, która została odrzucona przez Parlament, europosłowie wezwali Komisję o wykluczenie inwestycji w obszarach ukierunkowanych na wzrost zatrudnienia osób młodych z cięć budżetowych oraz celów deficytowych.  Dzięki temu państwa członkowskie mogłyby wydawać pieniądze nawet, jeśli spowoduje to wzrost długu publicznego. Część posłów głosujących za rezolucją twierdziła, ze surowe środki wprowadzone w celu walki z kryzysem są w pewnym stopniu odpowiedzialne za wzrost bezrobocia wśród młodzieży.

Głosowanie: Umowa handlowa dotycząca zwalczania obrotu towarami podrobionymi między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, Australią, Kanadą, Japonią, Republiką Korei, Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, Królestwem Marokańskim, Nową Zelandią, Republiką Singapuru, Konfederacją Szwajcarską i Stanami Zjednoczonymi, głosowanie końcowe, 4 lipca 2012.

Parlament Europejski nie wyraził zgody na ratyfikację Umowy handlowej dotyczącej zwalczania obrotu towarami podrobionymi (ACTA). Celem umowy było ustanowienie międzynarodowych standardów w zakresie ochrony własności intelektualnej w taki sposób, aby rozwiązać problem łamania praw autorskich oraz rozprzestrzeniania się podrobionych towarów i leków generycznych (zamienników).

Mimo iż początkowo europosłowie poparli, co do zasady, ideę umowy, ostatecznie zdecydowali się na odrzucenie ACTA dzięki intensywnej, skutecznej kampanii, w której udział wzięły miliony Europejczyków. Przeciwnicy umowy podkreślali, że ACTA doprowadzi do nowej formy cenzury oraz utraty prywatności w sieci.  

Prawa własności intelektualnej obejmują patenty, wzory, prawa autorskie, wyroby przemysłowe, filmy i muzykę oraz mają na celu ochronę twórców, inwestorów oraz firm przed nielegalnym wykorzystywaniem ich pracy. Dodatkowo przyczyniają się do powstawania innowacyjnych projektów.

Jednak dla przeciwników ACTA liczy się przede wszystkim prywatność użytkowników w sieci, jawność w Internecie oraz utrata dostępu do leków generycznych, które są używane w krajach rozwijających się, jako tańsza alternatywa dla leków oryginalnych.

Głosowanie: Ogólne wytyczne dotyczące przygotowania budżetu na rok 2014 – Sekcja 3, Paragraf 15, 13 marca 2013.

Unia Europejska, aby móc finansować swoje polityki, potrzebuje dochodu. W przeciwieństwie do rządów krajowych nie może ona samodzielnie pobierać podatków – w tej kwestii jest całkowicie zależna od pieniędzy, które otrzymuje od państw członkowskich. Stanowią one ponad 75% unijnego budżetu.

Państwa członkowskie nie dokładają się do wspólnej puli w jednakowym stopniu. Wkład finansowy zależy od poziomu zamożności danego kraju (bogatszy płaci więcej) lub specjalnych zniżek, uzgodnionych we wcześniejszych umowach, jak w przypadku Wielkiej Brytanii. Z tego powodu rządy regularnie sprzeczają się o to, kto i w jaki sposób płaci oraz na co powinny być przeznaczone pieniądze.

Krytycy podkreślają, że Unia powinna wydawać mniej, zwolennicy natomiast, że unijny budżet jest niewielki w porównaniu z budżetami państw. W 2011 roku Unia wydała 140 miliardów euro, podczas gdy łączne wydatki państw członkowskich były 50 razy większe.

Większość europosłów twierdzi, że finansowanie unijnego budżetu jest zbyt skomplikowane. W niewiążącej prawnie rezolucji wezwali oni Unię Europejską do wprowadzenia nowych zasobów własnych, na przykład w postaci unijnego podatku VAT.  

Głosowanie: Piąte sprawozdanie w sprawie spójności oraz strategia dotycząca polityki spójności po 2013 r., głosowanie nad całością tekstu, 5 lipca 2011.

Polityka regionalna Unii Europejskiej to podstawowy instrument służący do zmniejszania różnic społeczno-gospodarczych pomiędzy państwami członkowskimi UE oraz między regionami i miastami wewnątrz poszczególnych krajów. Główne cele to tworzenie miejsc pracy, konkurencyjna gospodarka, wzrost gospodarczy, polepszenie jakości życia oraz zrównoważony rozwój.  Wsparciem objęte są wszystkie regiony, jednak to najbiedniejsze z nich otrzymują najwięcej pieniędzy.

Unia Europejska chce stać się bardziej konkurencyjna na rynku globalnym, jednak degradacja terenów miejskich oraz spadek populacji wiejskiej znacznie to utrudniają. Zdaniem Komisji Europejskiej inteligentny i zrównoważony wzrost sprzyjający włączeniu społecznemu jest możliwy do osiągnięcia tylko przy wykorzystaniu potencjału regionów. Aby to osiągnąć niezbędne jest odpowiednie finansowanie.

Unijny wkład pieniężny w rozwój regionalny, który stanowi w przybliżeniu jedną trzecią rocznego budżetu UE, jest dodatkiem do wsparcia, którego swoim regionom udzielają państwa członkowskie.  Mimo to wielu europosłów uważa, że w tej dziedzinie unijna wartość dodana powinna być określona bardziej przejrzyście.  

Głosowanie: Zwalczanie homofobii w Europie, głosowanie końcowe, 24 maja 2012.

Unia Europejska opiera się na równości oraz niedyskryminacji, co znajduje potwierdzenie w Karcie Praw Podstawowych UE, która odrzuca dyskryminację ze względu na orientację seksualną. Parlament Europejski dokłada wszelkich starań, aby prawa lesbijek, gejów, osób biseksualnych oraz transgenderycznych (LGBT) były przedmiotem debaty politycznej. Jednakże w części krajów członkowskich środowisko LGBT boryka się z nietolerancją na co dzień, na przykład w postaci zakazu demonstracji.

W maju 2012 Parlament Europejski przyjął rezolucję przeciwko homofobicznym aktom prawnym oraz dyskryminacji ze względu na orientację seksualną. Homofobia została w niej zdefiniowana jako „irracjonalny lęk wobec homoseksualizmu”. Europosłowie wezwali Komisję Europejską i państwa członkowskie do lepszej ochrony praw osób LGBT wobec języka nienawiści oraz przemocy.

Rezolucja szczególnie potępia ostatnie akty prawne i projekty aktów prawnych w niektórych państwach członkowskich, z których wynika, że pozytywne wypowiadanie się na temat homoseksualizmu na forum publicznym może być karane. Dodatkowo podkreśla, że to państwa członkowskie powinny świecić przykładem w zwalczaniu homofobii oraz rozważyć wprowadzenie konkubinatu, zarejestrowanych związków partnerskich lub małżeństwa dla osób LGBT.

Głosowanie: Europejski wymiar sportu, Paragraf 100, 2 lutego 2012.

Sześciu na dziesięciu Europejczyków uczestniczy regularnie w zajęciach sportowych organizowanych w 700 tysiącach klubów działających na terenie UE. Sport odgrywa ważną rolę w naszym społeczeństwie. Ma on nie tylko wymiar społeczny, edukacyjny, kulturowy czy ekonomiczny, ale dodatkowo ponadnarodowy wymiar europejski.  Wielkie imprezy sportowe, takie jak Liga Mistrzów UEFA oglądają miliony obywateli w całej Unii Europejskiej. Mówiąc wprost: sport zbliża do siebie obywateli UE i tworzy poczucie przynależności. Jednak w praktyce niemal w każdym sporcie rywalizują ze sobą drużyny narodowe. Wyjątek stanowi golf, gdzie raz na dwa lata Europa ze Stanami Zjednoczonymi walczą o trofeum Ryder Cup.

Od 2009 roku Unia Europejska ma prawo wspierać i koordynować polityki państw członkowskich w zakresie sportu. W 2012 roku Parlament Europejski przyjął rezolucję wzywającą państwa członkowskie i organizacje sportowe do rozważenia pomysłu obecności flagi UE podczas najważniejszych, międzynarodowych wydarzeń sportowych na terenie UE. Parlament dodatkowo zasugerował, aby flaga pojawiła się na strojach sportowców obok flag narodowych. 

Głosowanie: Wprowadzenie środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy, bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły i pracownic karmiących piersią, Poprawki 12-38, 20 października 2010.

Równość płci jest jednym z podstawowych praw w Unii Europejskiej. Pomimo znaczących osiągnięć na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci, różnice między sytuacją kobiet i mężczyzn nadal występują na rynku pracy. Obecnie, z powodu kryzysu ekonomicznego, są one dodatkowo pogłębione.

Legislacja obejmująca wydłużenie urlopu macierzyńskiego jest częścią unijnej strategii mającej na celu wyeliminowanie tych różnic i doprowadzenie do niezależności ekonomicznej kobiet pracujących i matek. Nierówności płci są czasami postrzegane jako konsekwencja odmiennych poglądów na temat roli mężczyzny i kobiety w społeczeństwie. Organizacja życia społecznego często zmusza kobiety do wyboru pomiędzy byciem matką a realizacją kariery zawodowej. 

Kluczowy przepis tekstu – wydłużenie urlopu macierzyńskiego z 14 do 20 pełnopłatnych tygodni ma na celu promowanie równości kobiet i mężczyzn na rynku pracy. Kobiety, po urodzeniu dziecka, mogą powrócić do pracy na takich samych warunkach. Autorzy wniosku liczą, że w ten sposób zachęcą kobiety do podjęcia przerwanej pracy po pewnym czasie. Dodatkowo, regulacje w zakresie urlopu tacierzyńskiego promują aktywne rodzicielstwo i sprawiedliwy podział obowiązków. Niektórzy obawiają się jednak, że w obecnej sytuacji ekonomicznej takie przepisy staną się obciążeniem dla przedsiębiorstw, które finansowo nie będą w stanie sobie na to pozwolić.

Głosowanie: Wspólny system podatku od transakcji finansowych, głosowanie końcowe, 23 maja 2012.

U źródeł obecnego kryzysu finansowego leży sektor finansowy. Kilka europejskich banków nie było w stanie dłużej wypełniać swoich zobowiązań i stanęło w obliczu upadku. Aby uchronić banki przez bankructwem niezbędna była interwencja rządów krajowych. Z drugiej strony banki nie były w stanie udzielać kredytów rządom nadmiernie zadłużonym. W tej sytuacji Unia Europejska postanowiła interweniować i pomóc tym krajom, jednocześnie podkreślając konieczność dużych cięć w budżecie w celu zmniejszenia deficytów. W efekcie podatki zostały zwiększone, a płace i emerytury obniżone. Rachunek za ryzykowne kredyty i nieodpowiedzialną politykę handlową banków musieli zapłacić obywatele.

Kryzys nadał impetu starej idei. Chodzi o podatek od transakcji finansowych (FTT) zwany także podatkiem Tobina lub Robin Hooda, który zaprojektowano między innymi w celu zahamowania spekulacji finansowych. W 2012 roku Parlament Europejski przyjął rezolucję wzywającą kraje Unii do wprowadzenia FTT. Taka decyzja wymaga jednomyślnej zgody wszystkich 28 państw członkowskich. W związku z tym, że niektóre kraje zagroziły zawetowaniem wniosku, 11 państw UE postanowiło dojść do porozumienia i wprowadzić rozwiązania, które będą stosowane tylko wobec nich.

Głosowanie: Możliwość wprowadzenia obligacji stabilnościowych, projekt rezolucji, 15 lutego 2012.

Rządy, aby finansować swoje wydatki, muszą pożyczać pieniądze, co odbywa się najczęściej poprzez emisję obligacji. W zamian za to inwestorzy pożyczają niezbędne kwoty. Oprocentowanie zależy od zaufania inwestorów i wiary w to, że państwa będą w stanie zwrócić pożyczone pieniądze. Im wyższe ryzyko, tym wyższe oprocentowanie. Kraje o nadmiernym poziomie zadłużenia i wysokim deficycie budżetowym płacą odsetki karne, co tylko pogarsza ich sytuację ekonomiczną, perspektywy finansowe i możliwość spłacenia długów.  

Aby przerwać błędne koło, Parlament Europejski w 2012 roku przyjął rezolucję wzywającą do wprowadzenia „obligacji stabilnościowych”. Mają one działać tak jak obligacje państwowe, z tą różnicą, że 17 państw członkowskich, w których walutą jest euro, łącznie z najbardziej wypłacalnymi, będzie emitować wspólne obligacje i razem gwarantować spłacenie ich inwestorom. W efekcie kraje, które są słabsze ekonomicznie będą mogły pożyczać pieniądze na lepszych warunkach dzięki niższej stopie procentowej i mniejszych kosztach. To pozwoli im na finansowanie działań mających na celu poprawę ich sytuacji gospodarczej przy jednoczesnym zabezpieczeniu interesów inwestorów.

Głosowanie: Program ramowy Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w zakresie działań badawczych i szkoleniowych w dziedzinie jądrowej, Poprawka 36 (Aneks I, część II, sekcja 2, paragraf 1), 17 listopada 2011.

Energia jądrowa jest częścią miksu energetycznego Unii Europejskiej, razem z innymi źródłami energii takimi jak paliwa kopale (ropa, gaz, węgiel) i odnawialne źródła energii (OZE) – promieniowanie słoneczne, wiatr czy elektrownie wodne.

Elektrownie jądrowe generują około 30% energii elektrycznej produkowanej w Unii Europejskiej (dla porównania 12,7% energii pochodzi z odnawialnych źródeł). Obecnie (czerwiec 2013) na terenie UE działają 132 reaktory w 14 państwach członkowskich, 4 są
w budowie, a kilkanaście jest planowanych. Ze względu na ryzyko, które świat dostrzegł po katastrofie w Fukushimie, niektóre kraje zdecydowały się zrewidować swoją politykę i zmniejszyć swoją zależność od energii jądrowej.

Unia Europejska jest największym światowym importerem energii. Kryzys gazowy w 2009 roku pokazał jak niebezpieczne może być uzależnienie się od zewnętrznych dostawców. Ponadto zapasy paliw kopalnych są bliskie wyczerpaniu. Głównym wyzywaniem stojącym przed Europą jest zabezpieczenie swoich zasobów własnych poprzez wykorzystanie innych źródeł, takich jak energia jądrowa lub OZE. 

Komisja Europejska przedstawiła pakiet legislacyjny podkreślający strategiczną rolę energetyki jądrowej w kontekście bezpieczeństwa, niezależności i różnorodności dostaw w Unii Europejskiej. W odpowiedzi na wniosek Komisji jedna z grup Parlamentu Europejskiego przedstawiła poprawkę, w której twierdzi, że energia jądrowa musi być wycofana w całości, a Unia Europejska powinna wprowadzić politykę bezatomową.

Głosowanie: Wspólna polityka rybołówstwa (Reforma WPRyb), głosowanie końcowe, 6 lutego 2013.

Wspólna polityka rybołówstwa (WPRyb) to instrument służący zarządzaniu rybołówstwem w Unii Europejskiej. Państwa członkowskie współpracują ze sobą w celu zagwarantowania zrównoważenia zasobów rybnych oraz ochrony środowiska morskiego.

Teoretycznie system kwot połowowych nałożony na rybaków w ramach WPRyb zapewnia, że tylko wcześniej ustalone ilości ryb mogą być złapane. W praktyce statki wyławiają więcej, niż dozwolona ilość, co prowadzi do zubożenia zasobów.

W celu zapewnienia trwałości zasobów rybnych oraz przemysłu rybnego, Komisja Europejska przedstawiła propozycję reformy WPRy. U podstaw nowych przepisów leży „zrównoważone rybołówstwo”, czyli zasada, że zasoby nie mogą być eksploatowane powyżej pewnego poziomu. Państwa członkowskie Unii Europejskiej nie będą mogły ustalać wysokich kwot połowowych, a rybacy będą zobowiązani do połowu ryb z jednego gatunku tylko do poziomu, który umożliwi odbudowanie zasobów w ciągu roku. Jest to zasada maksymalnego podtrzymywalnego połowu.

Dodatkowo wprowadzony zostanie zakaz odrzutów, czyli zakaz wyrzucania niechcianych ryb z powrotem do morza.

Głosowanie: Wyjaśnienie przepisów dotyczących harmonogramu aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych (Reforma system ETS, backloading), zmieniony wniosek, 3 lipca 2013.

Aby walczyć ze zmianami klimatu Unia Europejska musi zredukować emisję gazów cieplarnianych.

Europejski System Handlu Emisjami (ETS) wprowadzony w 2005 roku jest największym na świecie rynkiem handlu uprawnieniami do emisji węgla. To narzędzie, które w sposób najbardziej opłacalny ją ogranicza. Na poziomie unijnym ustala się roczny limit emisji gazów cieplarnianych. Przedsiębiorstwa kupują uprawnienia od państw członkowskich UE. Każde uprawnienie daje prawo do wyemitowania jednej tony dwutlenku węgla.  

Gdy przedsiębiorstwo inwestuje w technologie niskoemisyjne, może sprzedać niewykorzystane uprawnienia na rynku. Oznacza to, że firmy, które inwestują w redukcję emisji są nagradzane, a te, które emitują powyżej dopuszczalnego pułapu, muszą dodatkowo płacić. Aby system działał tak, jak został zaplanowany, cena dwutlenku węgla musi pozostać wysoka, inaczej wszelkie inwestycje w zielone technologie są nieopłacalne.

Kryzys ekonomiczny doprowadził do rosnącej nadwyżki uprawnień do emisji obniżając jednocześnie ich cenę. W celu usunięcia istniejących nierówności na rynku Komisja Europejska zaproponowała wycofanie sprzedaży uprawnień (backloading), aby podnieść ich cenę oraz stworzyć nowe bodźce dla czystych technologii.

Głosowanie: Wspólny projekt rezolucji – Swobodny przepływ pracowników wewnątrz Unii Europejskiej, Paragraf 2, 15 grudnia 2011.

Swoboda przepływu pracowników jest jednym z najważniejszych praw obywateli Unii Europejskiej. Każdy obywatel UE ma prawo do swobodnego przemieszczania się, pobytu na terytorium UE oraz szukania i podjęcia pracy w innym kraju Unii bez konieczności posiadania pozwolenia na pracę.

Jednak w ramach porozumienia osiągniętego przez państwa członkowskie, Rumunia i Bułgaria mogły przystąpić do Unii Europejskiej pod warunkiem, że pozostałe kraje będą mogły stosować ograniczenia w swobodnym przepływie pracowników w trzech okresach przejściowych, trwających łącznie maksymalnie 7 lat.

Bułgaria i Rumunia wstąpiły do Unii Europejskiej w 2007 roku. Okresy przejściowe zostały podzielone na trzy etapy. Obecny, ostatni etap zaczął się w styczniu 2011 i zakończy się 31 grudnia 2013 r. Austria, Niemcy, Belgia, Francja, Luksemburg, Malta, Holandia, Hiszpania i Wielka Brytania to kraje, które nadal stosują ograniczenia.

We wspólnym projekcie rezolucji w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii Europejskiej przyjętym w grudniu 2011, Parlament Europejski wzywa państwa członkowskie do zniesienia wszystkich środków przejściowych, ponieważ nie ma realnego ekonomicznego uzasadnienia dla ich stosowania.

Głosowanie: Przyszłość polityki rozwojowej UE, głosowanie końcowe, 23 października 2012.

Unia Europejska to światowy lider w dziedzinie zapewniania pomocy rozwojowej. Do priorytetów unijnej polityki rozwojowej należy przede wszystkim wyeliminowanie ubóstwa. Dodatkowe cele to promowanie demokracji, pokój i bezpieczeństwo, walka z głodem czy ochrona zasobów naturalnych.

Rezolucja "Przyszłość polityki rozwojowej UE” jest odpowiedzią Parlamentu Europejskiego na wniosek Komisji dotyczący współpracy Unii Europejskiej z krajami rozwijającymi się. Wniosek koncentruje się na skuteczniejszej współpracy z krajami oraz społecznościami, które przyjmują unijną pomoc. Ponadto podkreśla on, że pomoc dla wschodzących gospodarek powinna zostać zmniejszona na rzecz krajów, które są w większej potrzebie.

Parlament Europejski poparł w głosowaniu plany Komisji zakładające koncentrację unijnej pomocy w najbiedniejszych krajach. Jednocześnie zaznaczono, że Komisja powinna zredukować pomoc, którą otrzymują kraje wschodzące takie jak Brazylia czy Indie. Powinno się to odbyć w sposób stopniowy, ponieważ znaczna część osób żyjących w ubóstwie pochodzi właśnie z tych krajów.